Archief van
Maand: maart 2015

Proloog

Proloog

Proloog

Zomer 2015

48 jaar en opeens heb ik de ziekte van Parkinson. Plotseling staat mijn leven op zijn kop.
Er is sindsdien veel veranderd.
Niet spectaculair, maar toch. Ik ben nog fulltime aan het werk en doe alles nog wat ik voor de diagnose ook deed of zelfs meer. Alleen nieuws en televisiekijken is niet meer aan mij besteed.
Elke avond die ik thuis ben en de temperatuur het buiten laat afweten gaat de houtkachel aan.
Samen met mijn vrouw zit ik dan de hele avond te kletsen of te zwijgen.
Beide zijn prima.
Meestal met een glas wijn. De gele sticker op het doosje van de apotheek, die iets zegt over alcohol, vergeten
we dan maar even.
Soms worden we vergezeld door vrienden. Wekelijks minstens één keer door mijn beste vriend.
Op een van deze avonden ben ik gaan schrijven.
Dat doe ik nog steeds. Eerst voor mezelf. Na een poosje mocht mijn vrouw meelezen.
Later ook mijn vriend. Het verhaal zal zich net als mijn leven blijven ontwikkelen.
Het heeft voorlopig dan ook nog geen einde. Tenminste daar gaan we vanuit.
Ik schrijf bijna altijd naar aanleiding van een muzieknummer dat me op dat moment wat doet.
Muziek is een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden.
Vanuit de luie stoel, met behulp van de telefoon kan ik elk nummer vinden en afspelen.
De muziek nummers staan bij elk verhaal en zijn te beluisteren op www.maaralshetdonkerwordt.nl.
Je moet zelf maar weten of je er iets van beluistert.
Of helemaal niet als je er niets mee hebt.
Het genre is nogal breed. Van progressieve rock tot klassiek en alles wat daar tussen zit.
Voor mij bevat de muziek de door mij niet te beschrijven gevoelens. Emotie, drama, bemoediging.
Daarbij gaat het niet alleen om de muziek, maar vooral om de teksten die er worden gezongen.
Als je er niet naar luistert, neem dan maar genoegen met de citaten die ik gebruik.
Ik hoef mijn vrouw of vriend eigenlijk niet te bedanken, ze vonden alles mooi.
Kritisch waren ze nooit. Niet inhoudelijk en niet tekstueel. Daar had ik dus niet veel aan.
Het feit dat ze hun waardering lieten blijken motiveerde wel.
Meer steun haalde ik uit de ingehouden emotie en de enkele niet te verbergen traan die ik bij beiden zag tijdens het lezen.
Vooral hun reacties hebben het gebracht tot wat het nu is.
Mijn verhalen over het leven na de diagnose Parkinson in een boek.

Rieanne, mijn lieve vrouw bedankt voor al je begrip en steun.
Je bent niet alleen de mooiste en liefste, maar ook mijn steun en toeverlaat als ik het niet meer zie zitten. Zelfs nu ik ziek ben, of juist nu. Ons team is er alleen maar sterker door geworden.
Met jou durf ik de onzekere toekomst wel aan.
Bert Heeling, bedankt dat er iemand is als jij die als het donker wordt een licht wil zijn.
Voor de houtkachel als het koud is, onder de veranda bij mooi weer en tijdens de wekelijkse wandeling ongeacht het weer. En weer of geen weer, standaard wat later op de avond met een goed glas wijn.

Je luistert voor niets
Naar wat ik je vertel
En als ik dan klaar ben
Dan zwijgen we allebei
(Matthijn Buwalda, Maar als het donker wordt…)

Ook gaat mijn dank uit naar Rudy Timmer die de tijd en moeite nam om de teksten helemaal door te pluizen, zoveel
mogelijk te corrigeren en mij van advies te voorzien.

Maar bovenal, zelfs als het donker wordt, Soli Deo Gloria

?>