Een dag om te vieren!

Een dag om te vieren!

“Ik weet het, ik ontkom er niet aan, ik zal bellen”.
We zitten vrijdagmorgen op het aanrecht aan de koffie. Ons plekje voor vele gesprekken.
Ik zit er al weken mee in de maag maar ga tot nu toe de confrontatie steeds uit de weg.
Mijn klachten worden erger, vooral concentratieproblemen en dat vreemde gevoel in mijn hoofd. Ook is mijn linkerarm gestopt met mee slingeren tijdens het lopen. Al weet ik dat Parkinson progressief is, er aan toegeven is een ander verhaal.
Het aanpassen van de medicatie heeft geen invloed op de voortgang van de ziekte dus waarom zou je de dosering gewoon niet verhogen? Alle verstandelijke argumenten ken ik en toch is het een stap.
Vanaf het aanrecht trek ik de stoute schoenen aan en bel mijn contactpersoon bij het ziekenhuis. Belangstellend als altijd gaat het eerst over het algehele welbevinden maar al snel meld ik de reden van mijn telefoontje.
“Mijn gebrek aan concentratie speelt me teveel parten, afgezien van de lichamelijke klachten. Op mijn werk loopt het voor mijn gevoel daardoor moeizaam” vertel ik haar.
Na een kort gesprek maken we een afspraak voor de neuroloog en krijg ik het advies om de dosering te verhogen.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik het volgende toen ik begon met deze medicijnen:

Een nieuwe relatie wie had dat gedacht. Ik tot een dik jaar geleden niet in elk geval. Toch zit ik vast aan haar. En ze heeft ook nog haar zusje meegenomen. We’re Bound together till death do us part. Ik kende haar van naam maar had haar nog nooit gezien. Verrassende verhalen gaan over haar rond. Zowel positief als negatief. Nu hopen dat ze niet zoveel invloed op me heeft dat mijn vrouw er zat van wordt. Toen ik met haar kennis maakte vond ik haar erg kleiner dan ik had gedacht. Maar dat vond ik niet erg. Degene die me aan haar voorstelde waarschuwde me voor verschillende eigenschappen van haar. Ik moest er rekening mee houden dat ze me extra energie kon geven en maar ook dat ik beroerd en duizelig van haar zou worden. Soms zou mijn hart zelfs voor haar op hol kunnen slaan. En dat op mijn leeftijd.Toch zijn haar positieve kwaliteiten belangrijker dan de minder goede eigenschappen. Gelukkig krijg ik de tijd om aan haar te wennen. Ik hoef niet gelijk tot het vierde honk. Mijn nieuwe partner heeft een beetje een Oost Europese naam. Als een tennister uit die streken. Haar voornaam is Levo. Ze heeft trouwens haar zusje Carbi ook meegenomen. Hun volledige namen zijn Levodopa en Carbidopa. Gezamenlijk noemen ze zich Sinemet.
Aangenaam kennis te maken.

De zusters krijgen een steeds belangrijker rol in mijn leven.
Het is een kado wat mooi is maar waar je niet op zit te wachten.
Op deze dag, waarop ik mijn 51e verjaardag (en die van mijn 11 jarige dochter) vier heb ik mooie kado’s gekregen maar niet een die zoveel doet met mijn leven.

Direct na het telefoongesprek begin ik met mijn nieuwe schema van 08:00, 12:00, 16:00 en 20:00 uur.
De volgende dag merk ik dat het vooral vervelende bijwerkingen heeft. Ik zal wel weer even moeten wennen.

De afgelopen week was er een waarin ik de steun van mijn vriendinnetje meer dan nodig had.
Het lijkt soms allemaal zo normaal maar als het donker wordt en je in bed ligt speelt de toekomst je soms ongecontroleerd door het hoofd.
Dan is zij er om de tranen te drogen.

Maar goed, relativeren kan ik ook.
Lees het inspirerende blog van Edwin van Dijk, degene die mij het zetje gaf om te bloggen, op “Hoi Edwin”.
We halen de kracht om er mee om te gaan uit dezelfde Bron.

Mij bepaald het ook even bij deze dag.
Een speciale dag om te vieren en niet stil te staan bij morgen!

Eén gedachte over “Een dag om te vieren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

?>